به گزارش پرتال بازآفرینی شهری ، عضو هیات علمی مرکز تحقیقات راه، مسکن و شهرسازی با اعلام برگزاری نشست تخصصی توسعه مسکن در ایران در جمع بندی این نشست اعلام کرد : مسئله مسکن ، تنها با نگاه فنی حل نمیشود ، بلکه حل این مساله نیازمند همکاری رشتههای مختلف ، بازنگری در الگوهای ناکارآمد و عزمی ملی است .
مریم زارعیان عضو هیات علمی و رئیس بخش مطالعات اجتماعی و توسعه پایدار مرکز تحقیقات راه ، مسکن و شهرسازی ضمن اعلام برگزاری نشست تخصصی توسعه مسکن در ایران با موضوع «خانهای که ما را میسازد : نسبت معماری مسکن با ارزشهای خانواده در جامعه ایران» ، به تشریح جمعبندی مباحث مطرح شده در این نشست پرداخت .
رئیس بخش مطالعات اجتماعی و توسعه پایدار مرکز تحقیقات راه ، مسکن و شهرسازی با تاکید بر اینکه خانه در فرهنگ ما فقط «چهار دیواری و یک سقف» نیست ، بلکه جایی است که خانواده در آن معنا مییابد ، خاطرات شکل میگیرد و هویت نسلها پرورش پیدا میکند ، با طرح این پرسش که آیا خانههای امروز ما چنین نقش عمیقی را ایفا میکنند ؟ گفت : هشتمین نشست تخصصی «توسعه مسکن در ایران» در مرکز تحقیقات راه مسکن و شهرسازی با عنوان «خانهای که ما را میسازد» به این پرسش اساسی پاسخ داد و نسبت معماری مسکن با ارزشهای خانواده ایرانی را واکاوی کرد .
به گفته عضو هیات علمی مرکز تحقیقات راه ، مسکن و شهرسازی ، در این میزگرد تأکید شد ، خانه در تجربه زیسته ایرانیان فراتر از یک سرپناه است ؛ جایی که انسان در آن ساخته میشود ، پیوندها جان میگیرند و ارزشها رشد میکنند . از این منظر ، مسکن تنها یک کالای اقتصادی نیست ، بلکه بستری زنده و پویا است که بر کیفیت روابط خانوادگی و سبک زندگی تأثیر مستقیم دارد .
زارعیان با بیان اینکه در این نشست، این پرسش محوری مطرح شد که «خانههای امروز ما چه سبک زندگی ، چه کیفیتی از روابط و چه الگویی از فرهنگ را تقویت میکنند ؟» توضیح داد : شرکتکنندگان بر این نکته توافق داشتند که خانه ایرانی همواره نهادی فرهنگی-اجتماعی بوده و ارزشهایی مانند حس تعلق ، حریمداری ، همزیستی بیننسلی و پیوند با طبیعت در کالبد آن تنیده شده است . اگرچه ساختار خانواده امروز تغییر کرده، اما ریشههای ارزشی هنوز پابرجاست . همسایهگرایی امروز، بازمانده همان جمعگرایی دیروز است .
به گفته وی، در پاسخ به این پرسش که چگونه میتوان ارزشهای فرهنگی را به زبان طراحی ترجمه کرد ؟ یکی از سخنرانان با اشاره به شکاف میان تصویر ذهنی و واقعیت معماری گفت : جامعه در ذهن خود خانهای آرمانی دارد، اما در عمل نتوانسته آن را محقق کند . به همین دلیل ، با نگهداری نمادهایی از گذشته درون خانه ، هویت خود را حفظ میکند .
همچنین ، شکاف عمیق میان مسکن ماشینی و نیازهای زنده خانوادهها به عنوان اصلیترین چالش مطرح شد . یکی از متخصصان یادآور شد : «این پرسشها ، همان دغدغههای مطرحشده در کنفرانس هویت پیش از انقلاب است که هنوز پاسخ نیافتهاند .» دلیل این امر ، نگاه کوتاهمدت به مسئلهای پیچیده دانسته شد و برای یافتن پاسخی بلندمدت ، لزوم پژوهش دقیق در چهار بخش مورد تأکید قرار گرفت : نیاز واقعی مصرفکننده نهایی ، شناخت نظام تولید و عرضه معماری ، تأثیر ترویج و تبلیغات و بررسی قوانین و مقررات محدودکننده .
در جمعبندی نهایی تأکید شد : مسئله مسکن ، تنها با نگاه فنی حل نمیشود . این مسئلهای انسانی ، فرهنگی و هویتی است و نیازمند همکاری رشتههای مختلف، بازنگری در الگوهای ناکارآمد و عزمی ملی است .
نشست با این پیام به پایان رسید که خانهای که ما را میسازد ، خانهای است که ارزشهای ما را در آغوش میگیرد ، حریمهایمان را پاس میدارد و رویش خانواده را ممکن میسازد . این نشست گامی برای آغاز گفتوگویی جدی در جهت بازتعریف خانه ایرانی بود ؛ خانهای که نه فقط سکونتگاه ، بلکه زایشگاه انسان و رابطههاست .
