به گزارش پرتال بازآفرینی شهری ، دویستوهفتمین نشست از سلسله نشستهای تخصصی با موضوع «بافتهای ناکارآمد و در معرض خطر ؛ از کاهش ریسک تا رویکردهای مداخله» با حضور بیش از ۶۰۰ نفر از پژوهشگران و علاقهمندان این حوزه بهصورت حضوری و برخط برگزار شد .
دویستوهفتمین نشست از سلسله نشستهای تخصصی با موضوع «بافتهای ناکارآمد و در معرض خطر؛ از کاهش ریسک تا رویکردهای مداخله» با حضور بیش از ۶۰۰ نفر از پژوهشگران و علاقهمندان این حوزه بهصورت حضوری و برخط برگزار شد . این نشست که روز سهشنبه ۳۰ تیرماه ۱۴۰۵ به همت مؤسسه پژوهشی سوانح طبیعی و با همکاری شرکت بازآفرینی شهری ایران ترتیب یافت ، به واکاوی ابعاد مختلف ریسک در محدودههای پرخطر و تبیین رویکردهای نوین مداخله اختصاص داشت .
در ابتدای این نشست اسفندیار زبردست ، استاد دانشکده شهرسازی دانشگاه تهران ، با تشریح مبانی نظری و روشهای نوین ارزیابی ریسک مخاطرات، به بررسی تأثیر بافتهای فرسوده بر افزایش ریسک سوانح پرداخت .
وی با مرور مدلهای بینالمللی نظیر National Risk Index (NRI)، تأکید کرد که در رویکردهای نوین ، ریسک نه محصولی صرفاً کالبدی ، که برآیند تعامل میان مخاطره ، آسیبپذیری اجتماعی و ظرفیت تابآوری است .
زبردست آسیبپذیری اجتماعی را مجموعهای از ویژگیهای اجتماعی ، اقتصادی و جمعیتی دانست که مستقیماً بر توانایی جوامع در بازیابی پس از سوانح اثر میگذارد و خاطرنشان کرد که بافتهای ناکارآمد به دلیل انباشت آسیبپذیریها ، نقش مهمی در تشدید پیامدهای سوانح ایفا میکنند و کاهش این آسیبپذیری باید در کانون سیاستهای بازآفرینی قرار گیرد .
در ادامه این مباحث نظری، سحر نداییطوسی دانشیار و عضو هیاتعلمی دانشگاه شهید بهشتی ، با تشریح مدل چهاربعدی ریسک شهری، نسبت به تداوم رویکردهای تکبعدی در مواجهه با سکونتگاههای غیررسمی هشدار داد .
وی با اشاره به همپوشانی عواملی نظیر تمرکز جمعیت ، مهاجرت ، فقر و استقرار در اراضی پرخطر ، مدل خود را بر پایه مؤلفههای مخاطره، مواجهه، آسیبپذیری و ظرفیت تبیین کرد .
نداییطوسی ضمن برشمردن سطوح چهارگانه مداخله شامل ارتقای درجا ، تعدیل تراکم ، بازآفرینی یکپارچه و اسکان مجدد مرحلهای، تأکید کرد که کاهش ریسک نیازمند تقویت همزمان ظرفیتهای جذب ، انطباق و تحولپذیری جوامع است و راهکارهایی نظیر تشکیل کمیتههای تابآوری محله و حل تعارضات مالکیت را برای افزایش این ظرفیتها پیشنهاد کرد.
در بخش پایانی نشست، فریدون باباییاقدم، عضو هیاتمدیره شرکت بازآفرینی شهری ایران، به تشریح ابعاد اجرایی و تجربیات اسکان مجدد پرداخت. وی با بیان اینکه حدود ۴۳ هزار خانوار در محدودههای پرخطر شهری زندگی میکنند، تأکید کرد که جابهجایی ساکنان بدون پیشبینی الزامات اجتماعی و اقتصادی، میتواند به گسترش سکونتگاههای غیررسمی جدید و تضعیف شبکههای اجتماعی بینجامد.
باباییاقدم با استناد به مصوبه سال ۱۴۰۰ شورایعالی شهرسازی و معماری، گونهشناسی محدودههای هدف را گامی مهم در جهت برنامهریزی دقیق دانست و با اشاره به بررسی ۱۷۸ شهر در سالهای اخیر، تجربیات حاصل از اسکان مجدد در ماکو و تبریز را از جمله اقدامات کلیدی شرکت بازآفرینی در جهت کاهش ریسک و مدیریت مناطق پرخطر برشمرد.
این نشست تخصصی در نهایت با هدف تعمیق گفتوگوی علمی پیرامون ارتقای تابآوری شهری و ایجاد هماهنگی میان برنامههای کاهش ریسک و رویکردهای مداخله در بافتهای ناکارآمد به کار خود پایان داد.
