تمدن‌ها را نه فقط با نام فرمانروایانشان ، بلکه با بناهایی می‌شناسند که برای مردم ساخته‌اند؛ سازه‌هایی که قرن‌ها پس از سازندگانشان همچنان روایتگر دانش ، فرهنگ ، پیشرفت و شیوه حکمرانی ملت‌ها هستند . از تخت جمشید و سازه‌های آبی شوشتر تا کتابخانه‌ها، بیمارستان‌ها و بناهای عمومی امروز ، معماری ماندگار بخشی از هویت تاریخی جوامع را شکل می‌دهد .
به گزارش پرتال بازآفرینی شهری ، علی نوذرپور ، مدیرعامل سازمان مجری ساختمان‌ها و تأسیسات دولتی و عمومی ، در نشست خبری با بیان این مطلب ، ساختمان‌های عمومی را بخشی از حافظه تاریخی و سرمایه تمدنی کشور توصیف کرد و گفت : ارزش این بناها صرفاً به کارکرد اولیه یا هزینه احداث آن‌ها محدود نمی‌شود ، بلکه جایگاه و نقشی که در زندگی جامعه ایفا می‌کنند ، آن‌ها را به نمادهایی ماندگار تبدیل می‌کند .
وی با اشاره به نمونه‌هایی از بناهای تاریخی و تمدنی اظهار کرد : اگر از تمدن ایران باستان صحبت کنیم ، تخت جمشید ، سازه‌های آبی شوشتر و بناهای تاریخی شوش در ذهن تداعی می‌شوند . در تمدن اسلامی نیز مدارس ، بیمارستان‌ها ، کتابخانه‌ها ، مساجد ، راه‌ها و پل‌ها از جمله نمادهایی هستند که به‌عنوان نشانه‌های پیشرفت و ترقی آن دوران به یادگار مانده‌اند .
نوذرپور با تأکید بر اینکه آنچه از یک دوره تاریخی ماندگار می‌شود ، بناها و مجموعه‌هایی است که برای پاسخگویی به نیازهای مردم ساخته شده‌اند ، افزود : یک بیمارستان صرفاً ساختمانی برای درمان نیست ، بلکه ضامن امنیت سلامت جامعه است . دانشگاه تنها مجموعه‌ای برای برگزاری کلاس‌های درس محسوب نمی‌شود ، بلکه بستری برای تولید دانش و تربیت مدیران آینده کشور است .
وی ادامه داد : کتابخانه ملی حافظه فرهنگی ملت به شمار می‌رود و مجلس شورای اسلامی نیز فراتر از یک ساختمان ، نماد قانون و مردم‌سالاری است . بنابراین کیفیت طراحی ، ساخت ، نگهداری و بهره‌برداری از این بناها اهمیت ویژه‌ای دارد .
مدیرعامل سازمان مجری ساختمان‌ها و تأسیسات دولتی و عمومی با اشاره به ضرورت تغییر نگاه به ساختمان‌های دولتی و عمومی تصریح کرد : در ادبیات نوین مدیریت عمومی ، این ساختمان‌ها دارایی‌های سرمایه‌ای دولت محسوب می‌شوند و ارزش واقعی آن‌ها صرفاً در هزینه ساخت خلاصه نمی‌شود ؛ بلکه ایمنی ، بهره‌وری انرژی ، تاب‌آوری در برابر حوادث طبیعی ، قابلیت توسعه و هزینه نگهداری در طول عمر بنا نیز از شاخص‌های اصلی ارزیابی آن‌هاست .
نوذرپور در ادامه ، با تشریح پیشینه شکل‌گیری سازمان مجری ساختمان‌ها و تأسیسات دولتی و عمومی گفت : از سال ۱۳۴۳ و با تصویب قانون تأسیس وزارت آبادانی و مسکن ، وظیفه طراحی و اجرای ساختمان‌های دولتی و عمومی به این حوزه سپرده شد . در ادامه ، کشور به این جمع‌بندی رسید که برای مدیریت این مأموریت ، به یک متولی واحد و تخصصی نیاز دارد ؛ از همین رو در سال ۱۳۷۲ سازمان مجری ساختمان‌ها و تأسیسات دولتی و عمومی شکل گرفت .
به گفته وی ، فلسفه تأسیس این سازمان ، تمرکز دانش فنی ، تجربه مهندسی ، نظام کنترل کیفیت و مدیریت پروژه‌های ملی با هدف جلوگیری از موازی‌کاری ، اتلاف منابع ، دوباره‌کاری و کاهش کیفیت سرمایه‌های عمومی بوده است .
نوذرپور با اشاره به بخشی از کارنامه سازمان از زمان تأسیس تاکنون ، احداث ساختمان مجلس شورای اسلامی ، کتابخانه ملی ، سالن اجلاس سران کشورها و فرهنگستان‌های علوم را از جمله پروژه‌های شاخص این مجموعه برشمرد و افزود : حاصل فعالیت سازمان در این دوره ، اجرای صدها پروژه بیمارستانی ، فرهنگی ، آموزشی ، اداری و زیرساختی است که بخشی از سرمایه‌های ماندگار و تمدنی کشور محسوب می‌شوند .
وی در عین حال ، شکل‌گیری شرکت‌ها ، دفاتر و ساختارهای موازی در دستگاه‌های مختلف را از عواملی دانست که بخشی از مأموریت‌های محول‌شده به سازمان مجری را با پراکندگی مواجه کرده است ؛ روندی که به گفته او ، موجب کاهش تمرکز تخصصی ، افزایش موازی‌کاری و فاصله گرفتن از الگوهای منسجم حکمرانی در این حوزه می‌شود .
مدیرعامل سازمان مجری ساختمان‌ها و تأسیسات دولتی و عمومی با اشاره به تجربه نظام‌های پیشرفته در مدیریت پروژه‌های ملی اظهار کرد : در حوزه‌هایی که سرمایه‌گذاری سنگین ، آثار بلندمدت و الزامات امنیتی مطرح است ، اصل بر تمرکز تخصص است ، نه پراکندگی مسئولیت‌ها .
نوذرپور در پایان با اشاره به اصلاح ساختار دولت و ضرورت بازنگری در تشکیلات موازی ابراز امیدواری کرد که در ادامه این مسیر ، پراکندگی‌ها و ساختارهای موازی در حوزه ساخت‌وسازهای دولتی و عمومی کاهش یابد و زمینه برای شکل‌گیری و تقویت یک سازمان واحد ، تخصصی و برخوردار از تجربه مهندسی و اجرایی فراهم شود .