تصمیم‌گیری درباره آینده شهرها ، تعیین مسیر توسعه سکونتگاه‌ها و تدوین ضوابط ساخت‌وساز ، فرایندی پیچیده و مبتنی بر دانش تخصصی است که نمی‌توان آن را صرفاً بر پایه برداشت‌های شخصی و دیدگاه‌های غیرکارشناسی پیش برد ؛ موضوعی که در کنار ضرورت مشارکت شهروندان و ذی‌نفعان ، اهمیت رعایت مبانی علمی در سیاست‌گذاری و برنامه‌ریزی شهری را برجسته می‌کند .
به گزارش پرتال بازآفرینی شهری ، غلامرضا کاظمیان ، معاون شهرسازی و معماری وزارت راه و شهرسازی و دبیر شورای عالی شهرسازی و معماری ایران ، در نشست «دوشنبه‌های خبری» این وزارتخانه ، با تأکید بر ماهیت علمی و تخصصی شهرسازی ، نسبت به ضرورت تفکیک دیدگاه‌های عمومی از مباحث کارشناسی در تصمیم‌گیری‌های مرتبط با توسعه شهری توضیح داد .
وی با اشاره به اظهارنظرها ، پرسش‌ها و ابهاماتی که درباره مسائل شهرسازی و معماری مطرح می‌شود ، تأکید کرد که این حوزه دارای مبانی علمی و تخصصی مشخصی است و بررسی موضوعات آن نیازمند شناخت دقیق اصول و ضوابط حرفه‌ای است .
ضرورت تفکیک مشارکت عمومی از تصمیم‌گیری تخصصی
کاظمیان با بیان اینکه مشارکت ذی‌نفعان در فرایند برنامه‌ریزی شهری ضروری است ، توضیح داد که مشارکت عمومی و بیان دیدگاه‌های مختلف ، با ضرورت رعایت اصول علمی در تصمیم‌گیری‌های تخصصی تعارضی ندارد .
به گفته وی ، همه ذی‌نفعان توسعه شهری می‌توانند درباره مسائل مربوط به شهرها دیدگاه‌های خود را مطرح کنند ، اما تبدیل این دیدگاه‌ها به سیاست‌ها و تصمیمات اجرایی باید بر اساس چارچوب‌های کارشناسی و مبانی تخصصی شهرسازی صورت گیرد .
معاون وزیر راه و شهرسازی بر ضرورت توجه به تفاوت میان طرح مسائل عمومی شهری و اظهارنظر تخصصی درباره راهکارهای توسعه شهرها تأکید کرد .
سه اصل علمی در نگرش جدید به طرح‌های شهری
دبیر شورای عالی شهرسازی و معماری ایران در ادامه با اشاره به بازنگری در شیوه تهیه طرح‌های جامع شهری گفت که از سال ۱۴۰۰، رویکرد جدیدی در برنامه‌ریزی شهری با تکیه بر سه اصل «زمینه‌گرایی» ، «مسئله‌محوری» و «مشارکت» دنبال شده است .
وی توضیح داد که زمینه‌گرایی به معنای توجه به ویژگی‌های جغرافیایی ، اقلیمی ، اقتصادی و اجتماعی هر شهر است و مسئله‌محوری نیز بر شناسایی و حل مشکلات واقعی سکونتگاه‌ها تأکید دارد .
کاظمیان همچنین مشارکت ذی‌نفعان را از ارکان اصلی رویکرد جدید دانست و تصریح کرد که این مشارکت باید در چارچوب‌های مشخص و مبتنی بر اصول تخصصی انجام شود .
وی با اشاره به آسیب‌شناسی طرح‌های جامع شهری در چهار دهه گذشته ، ضرورت بهره‌گیری از نظریه‌ها و روش‌های جدید برنامه‌ریزی شهری را یادآور شد و بر اصلاح شیوه‌های پیشین تأکید کرد .
تأکید بر ماهیت علمی شهرسازی و ضرورت مشارکت قانونمند ذی‌نفعان ، بیانگر اهمیت پیوند میان دانش تخصصی و مطالبات عمومی در مدیریت توسعه شهری است ؛ رویکردی که می‌تواند زمینه تصمیم‌گیری‌های دقیق‌تر ، متناسب با ظرفیت‌های واقعی شهرها و پاسخ‌گو به نیازهای شهروندان را فراهم کند .
